Deze ring werd ontdekt in een Germaans Vrouwengraf uit de 3e eeuw na Chr. in Himlingøje, Denemarken. De vrouw was tussen de 40 en 50 jaar oud toen zij stierf en behoorde tot de lokale Germaanse aristocratie. Hoewel Denemarken nooit deel uitmaakte van het Romeinse Rijk, stond het wel sterk onder invloed daarvan.
Noord-Germaanse stammen lieten hun krijgers vechten als auxilia en foederati in de Romeinse legers, en er dreef levendige handel tussen beide regio’s. Dit resulteerde in een Noord-Germaanse cultuur waarin men naast traditionele Germaanse goederen ook enorm waarde hechtte aan Romeinse luxeproducten. Naast twee ringen droeg deze vrouw bijvoorbeeld ook twee armbanden met gestileerde slangenkoppen. Bovendien droeg ze een mantelspeld (fibula) waarin de runetekst ‘widuhudaR’ was gegraveerd. In haar mond had ze een munt om volgens Romeins gebruik de veerman naar het hiernamaals te betalen.
De slang werd vaak afgebeeld in de Romeinse kunst en sieraden ter bescherming van de welvaart van het gezin.
In de Griekse oudheid en de Noordse bronstijd stond de slang symbool voor genezing. Deze slangencultus, zoals we die in de Romeinse cultuur zien, vond mogelijk zijn oorsprong in Macedonië, waar men geloofde dat de slang een vruchtbaarheidssymbool was. Daarom droegen vrouwen maar al te graag slangenringen.
Het origineel maakt tegenwoordig deel uit van de collectie van het Nationaal Museum in Kopenhagen. Deze ring is verkrijgbaar in de maten S, M en L.
