Deze ring werd gevonden in een Germaans crematiegraf uit de 3e eeuw in het Noorse Naustdal. Vergelijkbare slangvormige ringen uit dezelfde periode zijn ook elders in Scandinavië ontdekt. Ze benadrukken het levendige contact tussen de Noord-Germaanse wereld en het Romeinse Rijk. Germaanse stammen lieten hun krijgers vechten als auxilia en foederati in de Romeinse legers. Er was sprake van een levendige handel tussen beide regio’s. Dit resulteerde in een Noord-Germaanse cultuur die, naast haar traditionele Germaanse objecten, ook zeer gecharmeerd was van Romeinse luxeproducten.
Het is opmerkelijk dat deze ring opzettelijk werd gebroken tijdens de crematie. Mogelijk was de drager een ritueel specialist, vergelijkbaar met de latere völva. De ring bezat mogelijk magische krachten, waardoor hij werd gebroken om te zorgen dat hij niet in de verkeerde handen zou vallen.
Het origineel maakt tegenwoordig deel uit van het Noorse Historisch Museum in Bergen. Soortgelijke ringen zijn gevonden in Himlingøje en Nordrup in Denemarken. Deze ring is verkrijgbaar in de maten S, M en L.
De slang werd vaak afgebeeld in de Romeinse kunst en sieraden. Ze beschermde de welvaart van het gezin. In de Griekse oudheid en de Noordelijke Bronstijd wordt de slang geassocieerd met genezing. Deze slangencultus, zoals we die in de Romeinse cultuur zien, is mogelijk ontstaan in Macedonië, waar men geloofde dat de slang een symbool van vruchtbaarheid was. Daarom droegen vrouwen graag sieraden in de vorm van een slang.
